Pukky Pooh

นัด Meeting ครั้งนี้ ทุกคนฝากความคิดถึง ตัส เป็นพิเศษน่ะ โดยเฉพาะพี่ บุหรี่  ฝากบอกว่า อย่าให้เจอตัวน่ะมึง 555 

เมย์ ถ้ามีนัด Meeting ครั้งหน้า หวังว่าคงจะอุ้มท้องมาได้แล้วน่ะ (คุณภาพ สำคัญกว่า ปริมาณเสมอ)

Note: ฝากประชาสัมพันธ์ Promo Video "รถไฟฟ้ามาหานะมึง" รอติดตามกันได้ คาดว่างานจะออกมาดีมาก ;-)

สถานที่
http://www.seasonschangerestaurant.com

edit @ 14 Nov 2009 20:30:18 by pukkypooh

ห่างหายไปนานเนื่องจากภาระกิจติดพันไม่ค่อยได้มีเวลา update blog ตัวเองเลย....

เอาหล่ะ ภาคต่อสำหรับการเดินทางอันแสนสนุก ย่างเข้าวันที่ 3 เริ่มปรับตัวกับสิ่งรอบข้างได้แล้ว แต่วันนี้อาจจะสบายหน่อย เพราะมีไกด์อาสาพาเที่ยว นั่นคือคุณ Willy....ถ้าย้อนไปที่ความเดิมตอนที่ 1 จะจำได้ว่าเจ้าเพื่อนคนนี้แหละที่บอกว่าประเทศมันไม่มีอะไร....วันนี้วันว่าง Willy ขับรถมารับแต่เช้าที่โรงแรม ถามว่าเอ้าอยากไปไหนก้อบอกมาละกัน จะพาไป เราก้อสาธยายโปรแกรมของเราให้ฟัง มันดันสวนว่าเที่ยวแต่วัด ไม่เห็นจะมีอะไร บอกแล้วว่าอย่ามา...(เอ๊ะ ได้เพื่อนคนนี้นี่ยังไงกัน)

วันนี้จุดหมายอันดับหนึ่งตามโปรแกรมสุดฮิตที่ลอกมาจากรายการทัวร์ คือ ไปไหว้ขอพรเทพทันใจ เราก้อบอก Willy ไปว่าไออยากไปนี่ พาไปหน่อยจิ....มันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามกลับว่าเทพอะไรของยูฟะ เทพทันใจ ไม่เห็นจะรู้จัก อ้าว ๆ งง ครับงง ก้อเทพทันใจไง ที่รายการสุดฮิตของคณะทัวร์เลยนะ แต่พยายามอธิบายเค้าก้อบอกไม่มี ไม่รู้จัก แต่เดี๋ยวไอโทรหาแม่ไอก่อน ลองถามให้ ตรู๊ด ๆ ๆ ลากะลาบรา บรา เฮิมยึดพรูจะยาวา เบลิมบลา บา ๆ ๆ อะไรของมันไปตามเรื่อง หาวางหูเสร็จ มันก้อหันมา confirm ว่าขนาดแต่ตรูยังไม่รู้จักเลย...เราทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย เพราะเตรียมมาขอพรกลับไปตั้งสามกระบุง จิงอ่ะ จิงอ่ะ ยังไม่เลิกเซ้าซี้....Willy แอบเห็นแววตาผิดหวัง เลยรับปากว่า เดี๋ยวไปไหว้พระวัดที่อยากไปไหว้ก่อน แล้วเราไปตามหาเทพทันใจกัน ..... น่ารักที่ซู๊ดดดดด

ถ้าคุณมีปัญหาบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นระหว่าง Trip ที่ประเทศญี่ปุ่น คุณจะสื่อสารถึงปัญหากับคนอื่นอย่างไร?

เรามีคำตอบให้ "Communication Support Board, Police Version"  คู่มือนี้ประกอบด้วย 50 ประโยค สำคัญ พร้อมภาพประกอบ  สามารถรับคู่มือนี้ได้จาก Police Box และสถานีตำรวจทั่วประเทศญี่ปุ่น  

สามารถ Download Version "What I want to say" ได้ที่นี่่

http://www.my-kokoro.jp/communication/pdf/shien_board.pdf

ข้อมูลจาก DACO 61 จ้า

edit @ 3 Feb 2009 12:08:26 by pukkypooh

หายไปนานพอดู เข้ามา update กันต่อดีกว่า...ความเดิมตอนที่แล้วยังจำกันได้มั้ยเอ่ย....หลังจากได้เต็มอิ่มกับบุญตาที่มหาเจดัย์ชเวดากองแล้ว วันรุ่งขึ้นกระเหรี่ยงสาวไม่รอช้า รีบตื่นแต่เช้า เพื่อจะหารถที่จะเดินทางไปพะโค (Bago) เมืองนี้เมื่อก่อนเป็นเมืองเก่า เป็นเมืองของพระเจ้าบุเรงนอง มีสถานที่หลัก ๆ ให้เที่ยวมากมาย ทั้งวัด วัง เจดีย์ แต่กำลังคิดอยู่ว่าเอาไงดี จะไป join กับทัวร์ หรือจะว่ารถไปเอง หรืออาจหาญกว่านั้นก้อไปซื้อตั๋วรถบัสซะเลย คิดคำนวณสระตะ มาลงเอยที่การว่าจ้าง taxi มหาภัยที่อยู่หน้าโรงแรม ย้ำนะคะ taxi ที่นี่ไม่มีแอร์ ไม่ได้นั่งสบาย และที่สำคัญเป็นรถที่ใช้มาแล้ว 20 กว่าปีทั้งนั้น ดังนั้นเลือกไม่ได้ค่ะ สภาพจะเป็นไง ก้อเลยต้องเลือกเอาคนขับที่สามารถพูดอังกิดกับเราได้ด้วย เพราะเค้าต้องเป็นไกด์จำเป็นให้เราแบบชั่วคราวตลอดการเดินทางวันนี้.... ว่าแล้วเราก้อได้หม่องดำขำมาเป็นโชฟอร์ให้เรา ค่าบริการแพงไม่ใช่เล่นแฮะ แต่ก้อทำใจ ก้อว่าจ้างไปเดี่ยว ๆ แบบนี้ ก้อต้องจ่ายอัตรานี้อ่ะแหละ ไปกลับ 2,3000 บาท แต่เอาเหอะ ก้อมาแล้วจะไปเสียดายอะไร...

การเดินทางก้อแล่นไปตามถนนสายหลัก ถนนที่นี่ต้องยอมรีบเลยคะว่าสภาพดีกว่าถนนต่างจังหวัดบ้านเราบางที่นะ ถามโชเฟอร์ลุงแกบอกว่าพวกพี่ยุ่นมาลงทุนสร้างให้ ที่นี่พี่ยุ่นเป็นใหญ่พี่ฝรั่งแทบไม่มี เพราะว่าที่นี่ค่อนข้างเกลียดนักพวกหัวทอง ๆ มิน่า มาเที่ยวคราวนี้ เห้นหัวทองน้อยมาก ๆ ยังสงสัยอยู่ว่าทำไม....รถขับบุเรง ๆ พาเรามาถึงชเวมอดอร์ ลูกพี่ลูกน้องของชเวดากอง เหมือนกันเปี๊ยบแต่เป็นแบบย่อส่วน สวยค่ะ ไม่แพ้กันเลย ที่สำคัญทองอีกแล้วค่ะ

อ้อ อีกเรื่องนึงที่ได้อ่านก่อนไปพม่าจากหลายแหล่งข้อมูล คือถ้าเลี่ยงการจ่ายเงินค่าเข้าชมได้ให้เลี่ยง เพราะการจ่ายเงินนี้เป็นการเก็บของทางรัฐบาล ซึ่งอย่างที่รู้ ๆ กันว่ารัฐบาลประเทศนี้โหดร้ายกับประชาชนของเค้ามาแค่ไหน เค้าว่ากันว่าถ้าไม่อยากสนับสนุนระบอบการปกครองแบบนี้ อย่าไปให้เงินอุดหนุนพวกนี้ เพราะเงินดังกล่าวแทนที่จะได้เอาไปทำบุญ เอาไปบูรณะ เอาไปจัดสรรให้คนจน เงินนี้ก้อเข้ากระเป๋าคนอยู่ไม่กี่คนค่ะ ดังนั้นกระเหรี่ยงสาวก้อคล้อยตาม เดินมันหน้าด้าน ๆ เข้าไปในแต่ละที่ บางที่ก้อทัก บางที่ก้อไม่ทัก (ไอ้ที่ไม่ทัก อาจคิดว่าเราเป็นหม่องเหมือนกัน เพราะอิฉันโปะแป้งตะนาคาไปด้วยเรียบร้อย) ส่วนที่ทักจะขอเก็บเงินอิฉันก้อเดินหนี ก้อไม่ให้อ่ะ จะทำไม....(แต่ก้อแล้วแต่วิจารณญาณนะคะ ไม่ขอออกความเห็น เพราะส่วนตัวคิดว่าเงินที่จะให้นี้ เราเอาไปซื้อน้ำ ซื้อข้าว ซื้อขนม ซื้อโสการ์ดกับเด็กน้อยที่มาตื้อขายเราน่าจะดีกว่า...)

เที่ยวเมืองพะโคหมดไปครึ่งวัน ได้เวลากลับ...ด้วยความที่อากาศร้อนมาก ประกอบกับลมเอื่อย ๆ ที่พัดเข้ามาผ่านหน้าต่างรถ กระเหรี่ยงสาวเคลิบเคลิ้มมาลอย ๆ กำลังตกอยู่ในภวังค์ ทันใดนั้น.....ขลุก ๆ ๆ เอี๊ยด  ๆ ๆ โครม ๆ แถก ๆ ๆ ๆ ๆ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ภาพนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก นี่ชั้นยังอยู่มั้ย ที่นี่ที่ไหนกัน หลังจากสำรวจจนเป็นที่แน่ใจแล้วว่าร่างกายยังอยู่ครบ 32 ส่วน ก้อตั้งสติได้ โชเฟอร์หันมาบอกว่า ขอโทษทีนะ ล้อมันหลุดไปนู้นแล้ว.... เชื่อมั้ยอ่ะ ว่าเค้าบอกแค่ว่าขขอโทษทีนะ อ่ะคะ .... หน้าตาเฉยมาก แต่อิฉันดันฝากชีวิตไว้กับรถคุณนะคะ ได้แค่คำว่าขอโทษที...เฮ้อ....เวรกรรม แต่ยังโชคดีหน่อยที่ไม่เป็นอะไร เค้าบอกให้กระเหรี่ยงสาวนั่งรอก่อน เค้าจะไปหาล้อที่หลุดไป งง ๆ ๆ ลุงไม่มีอะหลั่ยเหรอ..เค้าว่าโหย จะมีปัญญาที่ไหนมี เออ ก้อจิง...เฮ้อ ชาวบ้านข้างทางโผล่มาจากไหนเยอะแยะมาคุยกับกระเหรี่ยงสาวโขมงโฉงเฉง...ฟังไม่รู้เรื่องเฟ้ย คนกำลังเครียด ๆ อยู่ว่าจะเอาไงกะชีวิตดี.... สักพักชาวบ้านก้อไปช่วยหาล้อกันยกใหญ่ หากัยอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงก้อได้ล้อมหาภัยคืนมา...เค้าบอกรอแป๊ปนะ เค้าจะใส่ล้อเข้าไปใหม่ แต่ต้องไปหาน๊อตก่อน เอ้า ๆๆ  เอาหล่ะสิ ไม่มีน๊อตจะใส่เข้าไปได้ไง....อย่าบอกนะว่าเหมือนมุขตลกที่เล่าชอบเล่ากันตอนเด็ก ๆๆ  เป๊ะเลยครับ...ลุงตอบว่า ไม่อยากหรอกอีนี่ เดี๋ยวชั้นก้อไปถอดน๊อตแต่ละล้อมาใส่เข้าไปล้อละ 1 ตัว ก้อได้สามตัวแล้ว พอวิ่งไปได้จนถึงเมืองหลวง ขำไม่ออกสิครับท่าน ชั้นคิดเล่น ๆ แต่ลุงแกดันเอาจิงแฮะ....

ระหว่างรอ....คิดจะฝากชีวิตไว้ต่อดีมั้ย...กระเหรี่ยงสาวตัดสินใจ เอาวะ นั่งรถบัสต่อไปเองน่าจะดีกว่า ปลอกภัยกว่า ยังอยากมีชีวิกลับไปเจอหน้าพ่อแม่พี่น้องอยู่ เลยเดินไปบอกเค้าว่าเราจะนั่งรถไปเองนะ ลุงเอารถไปซ่อมเถอะ เดี๋ยวจะจ่ายเงินให้เท่าที่ตกลง แต่ช่วยเรียกเรถที่ไปลงหน้าโรงแรมชั้นให้หน่อยสิ ลุงแกโครตซาบซึ้ง อีนี่มันโง่เป่าฟะ จ่ายเงินเต็มจำนวน แกรีบยกมือยกไม้ขอบคุณพร้อม เรียกรถที่จะกลับไปนเมืองให้เรา...ปลอดภัยแล้วสินะ....เฮ้อ แท๊กซี่มหาภัยจริง ๆ

อ๊ะ ๆ ก่อนจบทายซิ มีเรื่องตบท้าย ... เช้าวันรุ่งขึ้นกระเหรี่ยงสาวลงมาหาของกิน...โชเฟอร์มหาภัยมายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าโรงแรม....วันนี้อีนี่จะไปหนายดี เดี๋ยวฉานจะพานายไป...โอ้ววว โนนนน!!! ทำเหมือนเมื่อวานล้อหลุดเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทุกวัน....555555

(ภาพ ประกอบจาก http://flickr.com)

edit @ 2 Feb 2009 22:27:07 by pukkypooh

edit @ 2 Feb 2009 22:29:05 by pukkypooh